Wyspy Solor

Wyspy Solor (indonez. Kepulauan Solor) – archipelag w Indonezji pomiędzy morzem Banda (na północy) i cieśniną Ombai (na południu), na wschód od wyspy Flores; należy do Małych Wysp Sundajskich.

Powierzchnia 2082 km²; ok. 160 tys. mieszkańców. Największe wyspy: Lembata, Adonara, Solor. Powierzchnia górzysta, najwyższy szczyt Ili Boleng 1659 m; czynne wulkany; roślinność wtórna (uprawy, lasy, i zbiorowiska trawiaste).

Uprawa gł. ryżu, kukurydzy i palmy kokosowej; rybołówstwo.

Administracyjnie należy do prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie.

Wyspy Bangka i Belitung

Wyspy Bangka i Belitung – prowincja w Indonezji obejmująca grupę wysp koło południowo-wschodniego wybrzeża Sumatry. Powierzchnia 16448 km²; 960 tys. mieszkańców (2005); stolica Pangkal Pinang.

Archipelag Kepulauan Bangka Belitung liczy ok. 100 wysp, największe to Bangka i Belitung. Stanowi umowną granicę pomiędzy morzami Południowochińskim i Jawajskim. Od Sumatry oddziela go cieśnina Bangka, od Borneo cieśnina Karimata.

Prowincja powstała w 2000 roku, kiedy została wyłączona z prowincji Sumatra Południowa.

Główne miasta: Pangkal Pinang, Sungai Liat, Tanjung Pandan.

Moluki Północne

Moluki Północne (indonez. Maluku Utara) – prowincja w Indonezji obejmująca północną część archipelagu Moluki (granicę stanowi morze Seram). Powierzchnia 31652 km²; 848 tys. mieszkańców (2006); stolica Sofifi. Dzieli się na 2 okręgi miejskie i 6 dystryktów.

Prowincja została utworzona w 1999 roku poprzez oddzielenie się od prowincji Moluki. Ponieważ stolica Sofifi jest jeszcze w budowie, tymczasową siedzibą władz i administracji jest miasto Ternate.

Najważniejsze wyspy i grupy wysp wchodzące w skład prowincji to:

• Bacan
• Halmahera
• Morotai
• Ternate
• Wyspy Obi
• Wyspy Sula

Wyspy te od czasu odkrycia przez Europejczyków były nazywane Wyspami Korzennymi.

Gospodarka: rolnictwo (ryż, kukurydza, orzechy kokosowe, przyprawy korzenne); rybołówstwo; eksploatacja lasów.

Główne miasta: Ternate, Tidore, Galela.

Borneo Wschodnie

Borneo Wschodnie (indonez. Kalimantan Timur) – prowincja w Indonezji we wschodniej części wyspy Borneo. Powierzchnia 202440 km² (druga co do wielkości); 2884 tys. mieszkańców (2005); stolica Samarinda. Dzieli się na 4 okręgi miejskie i 9 dystryktów.

Powierzchnia głównie wyżynna, w zachodniej części góry Iran i Müllera, tereny nizinne w dolnych biegach rzek (głównymi są Mahakam i Kayan); 80% powierzchni (prawie 16 milionów hektarów) pokrywa las równikowy, z czego 1.9 mln ha leży w obrębie rezerwatów, 3.6 mln ha to lasy chronione, 4.8 mln ha – lasy do ograniczonej eksploatacji, 5.5 mln ha – lasy do pełnej eksploatacji.

Gospodarka: rolnictwo ([[ryż siewny|ryż], kukurydza, orzeszki ziemne, maniok, orzechy kokosowe, olej palmowy, kauczuk, kawa, kakao, goździki, pieprz); rybołówstwo (tuńczyki, krewetki, anchois); eksploatacja lasów (miejscami nielegalna i rabunkowa); wydobycie ropy naftowej, gazu ziemnego, metali szlachetnych, węgla; przemysł spożywczy, drzewny, petrochemiczny; turystyka.

Główne miasta: Samarinda, Balikpapan, Loa Janan, Bontang, Tarakan.

Borneo

Borneo – wyspa w Azji Południowo-Wschodniej. Największa wyspa Archipelagu Malajskiego, trzecia pod względem wielkości na świecie po Grenlandii i Nowej Gwinei.
Jedna z Wielkich Wysp Sundajskich.

Północna część wyspy należy do Malezji. Są to stany Sarawak i Sabah. Niewielki obszar (ok. 5 tys. km²) pomiędzy Sarawa i Sabah zajmuje Brunei, reszta wyspy należy do Indonezji.

Powierzchnia 743 330 km² (dla porównania powierzchnia Polski to 312 685 km²). Wyspę porastają lasy równikowe, które są zamieszkiwane przez wiele różnych gatunków zwierząt. Typowym przedstawicielem świata zwierząt na wyspie jest orangutan.

Ma około 16 mln mieszkańców. Największą grupą etniczną w Sabah jest grupa Kadazan (25%).

Kiedy jechać

W Indonezji cały rok panują wysokie temperatury, łagodzone na wybrzeżach. Pora sucha trwa zazwyczaj od maja do września (oprócz Moluków) i opóźnia się, im dalej na wschód: na Timorze zaczyna się w listopadzie.

Indonezja

Indonezja to kraj ponad 13 000 i tysiąca kontrastów. Wyspy rozciagniete na przestrzeni 5000 kilometrów,tworzą największy kraj wyspiarski na świecie. Archipelag rozciągnięty jest na przestrzeni równej odległości pomiędzy Lizboną a Moskwą, tworzącpomos pomiędzy dwoma kontynentami : Australią i Azja.

Podziwiać tu można zarówno bogactwo przyrody, jak i architektury. Indonezja to kraj wielu kultur, tradycji, języków, religii, kraj wulkanicznego temperamentu. Oficjalnym językiem jest sztucznie utworzony bahasa indonesia, jednak dla wielu obywateli Indonezji jest to język obcy.

Dżakarta

Miasto zostało założone na początku XVI w. jako Sunda Kalepa. W 1527 r. miasto znalazło się pod kontrolą sułtanatu Bantam (wówczas zmieniono jego nazwę na Djakartę).

Pod koniec XVI w. na Jawie pojawili się Holendrzy. W 1619 r. Holendrzy pod dowództwem Pieterszoona Coena zdobyli miasto i założyli na jego terenie twierdzę Batavia, która stała się główną siedzibą holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i kolonii holenderskiej Indii Wschodnich, nazywane też Djakarta. Silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto w 1699 r. Po kilku latach w rękach brytyjskich w 1814 r. Batavia powróciła w ręce Holendrów.

W okresie 1942-1945 miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich. Po II wojnie światowej mimo ogłoszenia niepodległości, miasto zostało zajęte przez Holandię. Dopiero w 1949 r. miasto powróciło do niepodległej Indonezji i stało się jej stolicą. W 1950 r. zmieniono nazwę stolicy na Dżakartę.

Szerokość geograficzna 08ºS

Długość geograficzna 107ºE

Sumatra

Sumatra – indonezyjska wyspa położona w Azji Południowo-Wschodniej, w archipelagu Wielkich Wysp Sundajskich. Na północnym wschodzie Cieśnina Malakka oddziela Sumatrę od Półwyspu Malajskiego; na południowym wschodzie Cieśnina Sundajska oddziela ją od Jawy.Szósta pod względem powierzchni wyspa świata.

Pierwsze świadectwa tego państwa pochodzą z V wieku: Sumatra płaciła haracz Chinom.